Poznaliśmy laureatów 17. edycji nagród Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich. Laboratorium Reportażu cieszy fakt zdobycia Grand Prix przez naszą absolwentkę Patrycję Gruszyńską-Ruman za dokument radiowy „WiNna nie WiNna”. Ów reportaż to opowieść o Stanisławie Rachwałowej, która spędziła w obozie w Auschwitz cztery lata, a w więzieniach PRL przesiedziała 10 lat. Zwycięstwo Gruszyńskiej-Ruman nie było zaskoczeniem, wziąwszy pod uwagę to, że we wrześniu 2009 roku za ten sam reportaż uhonorowano ją Prix Italia, nagrodą zwaną „radiowym Oscarem”.

17 grudnia w Domu Dziennikarza przy ul. Foksal wyróżniono w sumie kilkunastu dziennikarzy. Oto najciekawsi laureaci z punktu widzenia Laboratorium Reportażu:

Hanna Krall, Laur SDP (wyraz najwyższego uznania dla autorytetów zawodowych i etycznych)

Uzasadnienie: Niczym beznamiętny badacz odkrywa fakty i szczegóły zdarzeń, a nieraz wprost nieprawdopodobnie skomplikowane okoliczności, które decydowały o życiu lub śmierci. [...] Słynny krytyk Marcel Reich-Ranicki powiedział, że w porównaniu z Hanną Krall Hemingway to gaduła. [...] Styl to człowiek. W przypadku Hanny Krall to więcej niż styl – to także charakter. Laur SDP dla Hanny Krall za niezrównany kunszt pisania o pamiętaniu.

H. Krall: Z tej okazji pomyślałam, co ludzie lubią, a o czym ja im opowiadam. Otóż, ludzie uwielbiają sensację. A w moich tekstach nigdy nie było, nie ma i nigdy nie będzie sensacji. [...] Ludzie lubią się bać, ale na niby. A w moich tekstach strach jest naprawdę. Ludzie lubią być rozweselani, ja ich zasmucam. Morał z tego jest dość banalny – trzeba robić swoje, po swojemu i na swój sposób.

Jacek Hugo-Bader, nagroda im. K. Dziewanowskiego (tematyka zagraniczna) za reportaż o górniczych katastrofach na Ukrainie; „Symfonia wybuchowa c-moll”, „Gazeta Wyborcza-Duży Format”, 21 maja 2009 r.

SDP: Opisywana przez Hugo-Badera katastrofa w Doniecku była w tym stuleciu największą w Europie. Autor, dokładny w opisach okropności wybuchu metanu, nie narusza godności człowieka mimo surowego realizmu. [...] Autor pokazał, jak może pomoc materialna zdemoralizować, jak ważny jest w nieszczęściu ład moralny, dobre obyczaje, prawdziwa przyjaźń i miłość.

J. Hugo-Bader: To ogromny zaszczyt. Dziękuję bardzo.

Beata Hyży-Czołpińska, nagroda im. Macieja Łukasiewicza (tematyka: cywilizacja i kultura) za telewizyjny dokument „Ostatnia książka Ryszarda Kapuścińskiego”, TV Polonia, 5 kwietnia 2009 r.

SDP: Rzecz o nienapisanej książce Ryszarda Kapuścińskiego. Autorka idzie tropem Mistrza i odwiedza jego ukochany Pińsk, poznaje miasto, ludzi tam mieszkających, zwiedza zakątki częściowo przez Kapuścińskiego opisane lub opowiedziane przed laty – do innego filmu. Poznajemy też Pińsk i jego niełatwą historię.

B. Hyży-Czołpińska: Ten film by nie powstał, gdyby nie pani Alicja Kapuścińska, której bardzo serdecznie dziękuję za pomoc, życzliwość i poświęcony czas. Właśnie z rozmów z panią Alicją narodził się pomysł tego filmu, żeby opowiedzieć obrazem nienapisaną książkę Ryszarda Kapuścińskiego, która miała być ostatnią książką w jego życiu.

zdjęcia: Adam Czajka

Źródło: Tramwaje Warszawskie